|
Osvanuo je bili Bozic. Prohladno jutro, auti jos ne prolaze. Podhumska crkva ponosno oko sebe zraci blazenom lipotom. Kod Kate Sabljica se skupljaju cestitari, koji ce nastaviti niz Mandek, pozeliti svima sritan Bozic i tako sebi i svim Mandecanima ulipsati Bozic i blagdane. Lipi su to obicaji u Mandeku stari koliko i Mandek. Generacije se smjenjuju ali cuvaju taj obicaj. Istina u vrime Jugoslavije, udba je pokusavala kontrolirati taj obicaj ali s malo ili bez imalo uspjeha. U ratu se nesto prominilo, stasala nova generacija, odgojena na, Bog sam zna, kojim moralnim kriterijima i sad nastavljaju ziviti onako kako su odgojeni. Cestitari idu od kuce do kuce, u svakoj se kuci zaustave, zazele sritan Bozic, sidu, pojidu fetu prsuta ili stucaju orah, zaliju, malo se nasale, i nastave dalje. Sve tece normalno kao i svake godine a onda dolazak u Padrine kuce. Tu se nikad nije moglo znati, oce li sin materi cestitati Bozic ili ce proci pored njene kuce ko pored turskog groblja, ali i to je bio ustaljeni obicaj na koji nitko nije obracao paznju, kao sto je ovih godina poslije rata, postao obicaj, da Ivica Padro (Trtljas), ide i u cestitare naoruzan. U pocetku je miran i tih, rekao bi ponasa se egzamplerno, a onda kad dode u Padre, u svakom momentu mozes ocekivati da povuce pistolj a vjerojatno ni samu mu nije jasno zasto ga je povukao. Prica se da mu Mate Mihaljevic (Kaurinov) nareduje i stiti ga a on poslusno izvrsava naredenja. Mandecani o svemu sute, neki ga podrzavaju a Mandek i dalje lagano tece. Pitam se kakav je to opcinski autoritet koji koji ovakvim budalama omogucuje da i dalje budu naoruzani. Jadno ali s ovakvimla se ne ide naprid!
o
 |
Opće frustracije 
